بسم الله...

ام من یجیب المضطر اذا دعا و یکشف السوء...

ام من یجیب المضطر اذا دعا و یکشف السوء...

بچه ها آرام تر ، مادر دعا می کند..

الهی عجل وفاتی...

....

و دخل الحسن والحسین ^{علیهم السلام} فقالا: یا أسماء ما ینیم أمنا فی هذه الساعة؟

اسماء مادر ما این وقت نمی خوابید؟

قالت: یا بنی رسول الله لیست أمكما نائمة،

قد فارقت الدنیا

... دیگه بی مادر شدیم

فوقع علیها الحسن ^{علیه السلام} یقبلها مرة ویقول: یا أماه كلمینی قبل أن تفارق روحی بدنی

مادر حرف نزنی باهام می میرم...

وأقبل الحسین ^{علیه السلام} یقبل رجلها ویقول: یا أماه أنا أبنك الحسین كلمینی قبل أن یتصدع قلبی فأموت

مادر قلبم داره می ایسته...

آقا زاده ها به بابا خبر بدید ،

... دوان دوان تا مسجد

و رفعا أصواتهما بالبكاء فابتدرهم جمیع الصحابة فقالوا: ما یبكیكما یا بنی رسول الله ^{صلی الله علیه و آله}

باگریه فریاد می زدند... اصحاب جمع شدند،... چرا گریه می کنید؟

فقالا: قد ماتت أمنا فاطمة ^{علیها السلام}

علی صدای پسرها رو شنید:

فوقع علی^{علیه السلام} على وجهه

علی با صورت بر زمین ... لا حول ولا قوة الا بالله

بسم الله...

محمد بر کوه بود و در غار ، خیلی وقت بود که اینجا می آمد ، اما آن شب

...

" انا انزلناه فی لیلة القدر"

و بر پیامبرِ مبعوث شده ، قرآن نازل شد...

و خدایش آنقدر او را کریم و بزرگ پرورش داد که قرآن را برایش خواند!

و آن شب وسعت محمد^{صلی الله علیه و آله} آنقدر بود که خدا برایش قرآن نازل کرد

...

محمد^{صلی الله علیه} ، محبوبترین بندگان خداوند بود و اشرف مخلوقات،

و همان نبی چهل روز ، روزه .. چهل شب افطار با نان و خرما .. چهل سحر، شب زنده داری...

و اینک خدایش میخواهد بر او عطا کند

عطایی عظیم ، عطایی که با نزول نمیتوان بر محمد^{صلی الله علیه و آله}  جاری اش کرد...

عطایی که عظمتش آنقدر است که خدا باید خودش او را به محمد^{صلی الله علیه}  دهد...

و نبی را به نزد خود میبرد در معراج شبی و سیبی هدیه می دهد او را...

و محمد^{صلی الله علیه}  را ندا می آید: " انا اعطیناک الکوثر"

و در عجبم از  ناکثین و مارقین و قاسطین که جمع شده اند و نازله محمد^{صلی الله علیه} بر دست! هدیه خداوند به او را میان در و دیوار به آتش ... لا حول ولا قوة الا بالله

درد سر ، بین گذر ، چند نفر، یک مادر

شده هر قافیه ام یک غزل درد آور

ای که از کوچه ی شهر پدرت می گذری

امنیت نیست از این کوچه سریع تر بگذر

دیشب از داغ شما فال گرفتم ، آمد :

دوش می آمد و رخساره … نگویم بهتر!

من به هر کوچه ی خاکی که قدم بگذارم،

نا خود آگاه به یاد تو می افتم مادر

چه شده ، قافیه ها باز به جوش آمده اند:

دم در، فضه خبر، مادر و در، محسن پر !

تپه لاله ها 3 فروردین 1391

بسم الله...

اول نوشت: بچه ها دارند کارهایشان را می کنند ، قرار است پانزده نفری برویم اردوی جهادی...

اما این بار جهادی اش کمی فرق دارد، جهادی اش خاص تر است و آدم هایی که می برند از خواص!!!

کار همان کار است ، ساختن و تعمیر و مرمت و انبارداری و...

ابزار هم همان ابزار، بیل و کلنگ و سنگ و آجر و خاک و سیمان و...

تنها تفاوتش این است که دیگر قرار نیست قبل از شروع کار از راه دور به حضرت امیر سلام دهیم!

اینبار قرار است راهش نزدیک باشد، قرار است صحن حضرت باشد، صحن فاطمة الزهرا سلام الله علیها...

بنده خدا ابوذر خیلی پیگیر شده است، بچه ها هم دنبال پاسپورت و مجوز خروج از کشور و نظام وظیفه و... هستند، اما من هنوز...

قرار بود همه با هم برویم، روز آخر فهمیدم که من نباید بروم....

راستش را بخواهی هنوز دلم نشکسته بود....

بسم الله..

جمعشان جمع زیبایی است ، خیلی هاشان سال اولی هستند و بار اول است که دارند می آیند.

تهران که بودیم یک ماهی فیلم و کتاب و خاطره و روایتگری و... خوانده بودند و شنیده بودند

  و حالا که آمده بودند در منطقه ....

اصلا انگار اینها همان جامانده های پشت خاکریزند....

حاج حسین هم فهمیده بود حال اینها را...

من هنوز گرفتار چشمانش همراهشان از جنوب برگشتم...

آخر نوشت: ابوذر ، علی ، روح الله ، محمد ، سجاد ، احمدرضا ، حسام ، امیرحسین  و آقا مصطفی رفتند نجف برای ساخت صحن فاطمة الزهرا....

حالم شبیه جامانده شده... بینمان قرار بود من هم بروم اما غافل از اینکه دعوتی بوده اردوی جهادی !

حالا دلم شکسته است...

خدا کند بتواند برای خودم بنویسم ارباب...!

 بسم الله...

خیلی سعی کردم که سروقت برسم راه آهن . بنده خدا آقا مصطفی را بابت موضوع ثبت سَمَن جهادی خیلی اذیت کرده بودم ، گفتم لااقل این بار سروقت بروم پیشش، 10:35 رسیدم راه آهن، قبلش آقا مصطفی زنگ زده بود و گفته بود توی ایستگاه راه آهن نشسته.

داخل ایستگاه  آقا مصطفی را پیدا کردم، سر صحبت باز شد از دیسک کمر آقا مصطفی که حالا تبدیل شده بود به یک مهره خرد شده در کمرش گرفته تا منبع آب روستای لیرو ( در مورد لیرو انشاالله خواهم گفت).

خلاصه ساعت 11:30 بود که قرار شد مراسم حرکت رسمی  هم اندیشی اندیش ورزان حرکت های جهادی از مقابل درب راه آهن تهران شروع شود

( حالا بماند که من چه ربطی به اندیشه ورزان دارم!)

مقصد بندرعباس بود و از آنجا هم جنوب کرمان، دوازده ساعتی با آقامصطفی و سید حسینی توی کوپه حرف زدیم از همه چی ، از نظام بشری و ظهور گرفته تا موتور برقی که این بلا را بر سر کمر آقا مصطفی آورده بود!

بندرعباس دیدن هم صفایی داشت، هرچند که در کل کمتر از یک ساعت توی شهر بودیم.

استقبال جلوی درب مدرسه ی بخش قلعه گنج که قرار بود محل اسکان ما باشد جذاب بود، به مصطفی گفتم: یادش بخیر تیراندازی توی لیرو را یادت هست! چقدر گفتیم بابا این روستا لازم داره دو شب هم که شده یک گروه نیروی نظامی اینجا مستقر باشد، کسی گوشش بدهکار نبود، حالا این همه آدم مسلح برای یک همایش!

مسجد خداچاه داد ، که بچه های راه کربلا ساخته بودنشان شد محل مراسم افتتاحیه...

بماند که بخشی از افتتاحیه به تقدیر و تشکر گذشت و بماند که سردار نقدی آمد و کلی تحویلمان گرفت و بماند که استاندار آمد و گفت مدرسه ای که شما درونش مستقر هستید را ما ساخته ایم !! ( که البته همان شب تابلویی را با جلوی درب  مدرسه دیدم که رویش نوشته بود: این پروژه از محل اعتبارات سفر مقام معمظم رهبری دام ظله العالی به استان کرمان احداث و در سال 1389 مورد بهره برداری قرار گرفت ).... همه ی افتتاحیه حواسم به چشمانش بود، و خدا مجری را خیر دهاد... و اما چشمانش...

من در چاه خدا دادی بودم که تا همین چند سال قبل برق نداشت و آب نداشت و روستایی هایش کپرنشین بودند و هیچ نشانه ای از حمام و دستشویی در روستا وجود نداشت و همه برای استحمام و قضای حاجت به برکه کنار روستا پناه می بردند.

حالا به همت بزرگیان و دیگر راه کربلایی ها ، اکثر خانه هایشان با آجر و بلوک سیمانی ساخته شده بود و حالا مسجد صاحب الزمان داشت و حالا بچه ها در منزلشان حمام می رفتند و حالا از 130 کیلومتری آب شرب به روستا آمده بود و حالا روستایی ها شب ها با چراغ برق خانه هایشا ن را روشن می کنند.

... همان موقع به بچه ها پیامک زدم ، و ما خیلی عقبیم... کلی کار داریم.

 نماز مغرب و عشا در کنار اهالی با صفای چاه خدا داد برگزار شد و قرار بود مراسم توجیه کارگروه ها در نمازخانه مدرسه ام ابیها برگزار شود.

تا حدود ساعت ده شب مراسم توجیه کارگروه ها ادامه داشت. شام و کلاس های مدرسه و گپ و گفت بچه ها و خواب!!! که حالا به نظر خیلی لازم می آمد.

.... سوار موتور بود، آرام داشت می خندید، تا به حال اینقدر از نزدیک ندیده بودمش ، چشمهایش بدجور برق می زدند ، نمیدانستم اینقدر زیبایند ، خواستم بگویم حاجی ما هم ... مولای یا مولای انت المولی و انا العبد و هل یرحم العبد الا المولی... رادیو جهادی بود که حالا داشت مناجات حضرت امیر را قبل از نماز صبح پخش میکرد، دوست داشتم بازهم چشمانم را ببندم تا چشمهایش را ببینم ، اما ....

حدود 8 صبح بود که سوار مینی بوس ها شدیم ، قرار بود هر کارگروه به یکی از روستاهای بخش قلعه گنج برود. قسمت شد و ماهم رفتیم به دورترین روستای منطقه ، یک ساعتی در راه بودیم ،بخشی از  راه با مینی بوس ها و مابقی را هم با تویوتاهای دو کابین! از همان ها که اول هر اردوی جهادی کلی این در و آن در میزنیم که یکی اش را بگیریم و آخر سر هم نمیشود!

پُشَک روستایی بود که شاید حدود 150 تا 200 نفر جمعیت داشت و همه اهالی در کَپَر زندگی میکردند،بزرگترین کپر روستا که حدود سه برابر کپرهای دیگر بود ، حسینیه روستا شده بود ، قرار بود جلسه کارگروه ما هم آنجا برگزار شود.

(خواستی بدانی کارگروه ها چه ها بودند و چه ها شد آخر مطلب خواهم گفت)

دامنه کوه محل روستا بود  و هوا از مدرسه کمی سردتر، روستایی داخل کپر مقداری هیزم آورد و در وسط کپر که جایی برای روشن کردن آتش فراهم کرده بودند روشن کرد،دود هیزم ها را به خاطر گرمایش با لذت پذیرفتیم، بحث و نظر بود و ایده در مورد کارگروه ها ، اما من گوشه ذهنم هنوز داشتم به چشمانش فکر میکردم.

ساعت حدود سه و نیم بود و به خاطر کمبود وقت بچه ها هنوز ناهار نخورده بودند، بالاخره بعد از دو روز یک کم فضا شبیه جهادی ها شده بود.

سه ونیم سوار همان هایلوکس ها و کاپرا ها شدیم که بیاییم مدرسه، یک ساعتی دو باره در راه بودیم، حدود ساعت پنج بود که رسیدیم ، وضو گرفتم و رفتم نمازخانه مدرسه ، و هنوز چشمانش داشت خودنمایی می کرد...

قرار بود بعد از نماز مسئولین کارگروه ها جمع بندی نهایی هر کارگروه ها را گزارش بدهند.

مجری خوش ذوق برنامه بسم الله اش را گفت،

بسم الله...

مجری داشت در حرم به همراه ارباب زیارت می کرد و من هرچه کردم نتوانستم خود را در کنار زائرین ارباب ببینم ، فقط..

همان چشم هایی که روز اول در مسجد صاحب الزمان مبهوتشان شده بودم ، اینبار هم کنار بچه ها زائر ارباب بود.

... حاج ابراهیم و بچه ها را از دور می دیدم که در هاله ای از نور در پی اربابشان سعی بین الحرمین می کردند زیارتشان شده بود نگاهِ با چشمان بسته شان و من هنوز اندرخم کوچه اول روستا ...

للحق...

قلعه گنج ، شده بود گنج بچه ها ، یکی یکی مسئولین گروه ها را می دیدم که داشتند برنامه ریزی می کردند تا بیایند و مستقر شوند در قرارگاه کربلا...

آن ها که حاج عبدالله را دیده اند ، خوب می دانند که قلعه گنج اگر بخواهد بشود بشاگرد چه کارها که باید برایش کرد...

اما والی به ما یاد داد که باید برترین بود ...

و چه زیباست نام حاج عبدالله والی و حاج ابراهیم همت در کنار قلعه گنج...

بسم الله...

بعد از تولد رضا، هر سال روزهای ولادت و شهادت امام رضا(ع) به پابوسش می رفتم.
رضا هم که بزرگ شد در همین ایام با کاروان به مشهد می رفت.
دوستش در سفری که همراه رضا بود تعریف می کرد؛ رضا یک شلوار کردی می پوشید می رفت حرم، گوشه ای می نشست و با امام رضا(ع) حرف  می زد.
عشق و ارادت او به امام رضا همیشگی بود. وقتی شهید شد در جیبش کاغذی پیدا کردند که رویش نوشته بود: 

توی این عالم هستی که همه رو به فناست

به خدا یه دل دارم اونم مال امام رضاست

و حالا این شعر روی سنگ مزارش نقش بسته است.

پ.ن 1: شاید این اولین باری بود که اینقدر خاص برای یک خاص نوشته ام...

پ.ن 2:‌ هربار که آشنایی زنگ می زند و میگوید:‌بریم مشهد..... هیچی

پ.ن3:‌ برای خاص این پست: جزاک الله خیرا ، این رضای شما هم بهانه ای شد که امشب با این همه بدی ای که در روز انجام داده ام باز هم چشم تر باشم...